Diary

چندی پیش دیكتاتور سابق شیلی، ژنرال آگوستو پینوشه در بیمارستان نظامی سانیتاگو در 91 سالگی مرد. او طی سال های 1973 پس از سرنگونی دولت دموکراتیک سالوادور آلنده (رییس جمهوری چپ گرای شیلی) به قدرت رسید و تا سال 1990 در راس قدرت قرار داشت. (توضیح بیشتر) او زمانی كه در انتخابات شکست خورد، سمت فرماندهی ارتش را حفظ کرد تا از تعقیب قضایی مصون به ماند، و در نهایت در سال 1998 خود را به عنوان سناتور دایمی در پارلمان شیلی عضو كرد تا همچنان از تعقیب قضایی مصون بماند. تا چند ماه قبل كه دادگاه عالی شیلی مصونیت حقوقی وی را لغو کرد و تا به توان او را به خاطر قانون شکنی (و جنایات بیشماری علیه مردم شیلی) محاکمه كرد. پس از آن كه او بدون دادگاهی شدن در پی سکته قلبی مرد، در تشییع جنازه او، نوه اش از استفاده پدربزرگ اش از سلاح برای شكست دولت سوسیالیست منتخب سالوادور آلنده، تمجید و تقدیر كرد!

به این خاطر، مناسب می دونم كه گوشه هایی از نطق بدرود پرزیدنت سالوادور آلنده، در روز كودتا، را در این جا به نویسم.

هم وطنان!
بی گمان این آخرین باری خواهد بود كه من با شما سخن می گویم. نیروی هوایی برج های فرستنده پورتالس و كورپوراسیون را بمباران كرده است. كلمات من آكنده از تلخی نیست، اما سرشار از آسیب و نا امیدی است: این كلماتی است كه آن هایی را كه سوگند دروغ خوردند را اخلاقن محكوم می كند.
...
در برابر چنین حقایقی، تنها می توانم یك چیز به كارگران به گویم: «من تسلیم نه خواهم شد!» در مواجهه با تصمیمی تاریخی، در این برزخ، به خاطر وفاداری به خلق، زندگی خودم را فدا می كنم، و با اطمینان به شما می گویم كه یقین دارم دانه هایی كه به دست ما در وجدان های شریف هزاران هزار شیلیایی كاشته شده است، هیچ گاه از میوه بارآوردن، باز نه خواهد ماند. نظامی ها نیرومند هستند، آن ها قادرند مردم را به اسارت خود درآورند، اما روند تكامل اجتماع را نه با جنایت مانع می توان شد، نه با زور. تاریخ در كنار ما است و مردم هستند كه آن را می سازند.

كارگران میهن من!
می خواهم از شما به خاطر وفاداری و صداقتی كه همواره نسبت به من نشان داده اید، سپاس گزاری كنم.
...
در این لحظات نهایی، آخرین چیزی كه می توانم به شما به گویم، این است كه امیدوارم از این رویداد ها بیاموزید: سرمایه خارجی و امپریالیسم همراه با ارتجاع فضای مناسبی برای نیروهای مسلح فراهم آورده است، تا به سنت های مرسوم خود (عدم دخالت ارتش در سیاست) پشت كنند؛ سنت هایی كه ژنرال اشنایدر آموزش داده بود و فرمانده آرایا، بار دیگر آن ها را تصریح و تاكید كرده بود. آنان هر دو قربانیان همان شرایط هستند، قربانیان همان افرادی كه اكنون پشت سرشان در انتظار ایستاده اند تا قدرت خود را دوباره از طریق مداخلات بیگانه، برای ادامه دفاع از امتیازات و منافع عظیم شان به دست آورند.

بیش از همه روی سخن ام با زن صبور سرزمین مان است، با زن دهقان كه به ما ایمان داشت، با زن كارگر كه بیش از حد انتظار كار می كرد، به مادر كه از توجه عمیق ما به فرزندان اش آگاه بود. روی سخن ام با اهل حرفه های آزاد است كه چون وطن پرستان رفتار كردند؛ به آن ها كه تا چند روز پیش مبارزه را علیه شورشی كه به وسیله اصناف حرفه ای اداره می شد، ادامه دادند. این قشر از اصناف به وجود آمد تا از امتیازاتی كه سیستم سرمایه داری كه به شمار كوچكی از افراد بود، دفاع كند. من با جوانان سخن می گویم، با آن ها كه سرود خواندند، با آن ها كه روح مبارزه جوی خود را به ما ایثار كردند. من با انسان شیلیایی سخن می گویم؛ با كارگر، با دهقان، با روشن فكر، با آنان كه شكنجه و آزار خواهند دید، چرا كه فاشیسم زمان درازی در وطن ما زیسته است؛ در اعمال تروریستی، انفجار پل ها، قطع خطوط آهن و خراب كاری در لوله های نفت و گاز.

نظر به سكوت كسانی كه موظف به اجرای !!! (این بخش از گفته های آلنده
، به جهت غرش انفجارها شنیده نمی شد.) !!! تاریخ درباره ی آنان داوری خواهد كرد.

بدون تردید فرستنده ماخایه نس، محكوم به سكوت خواهد شد و طنین آرام صدای من به گوش شما نه خواهد رسید: این اهمیتی نه دارد. اما شما به چند نظر شنیدن صدای مرا دنبال خواهید كرد؛ من همیشه با شما خوهم بود؛ دست كم در شما خاطره انسانی موقر و شایسته را كه به هم بستگی كارگران وفادار بود، برجای خواهم نهاد.

مردم باید از خود دفاع كنند، اما نه باید قربانی شوند. مردم نه باید به خود اجازه دهند كه درهم شكنند، یا از میان برداشته شودند، مردم نه باید به خود اجازه دهند كه تحقیر شوند.

كارگرام وطنم!
من به شیلی و سرنوشت آن ایمان دارم. شیلیایی های دیگری خواهند آمد و بر این دقایق تیره و تلخ، كه خیانت در كار اعمال خویش است، غلبه خواهند كرد. شما باید این را به دانید كه دیر یا زود، و خیلی زود خیابان های پهناور گشوده خواهند شد، تا در آن ها انسان های آزاد برای ساختن یك جامعه بهتر، رژه روند.

زنده باد شیلی!
زنده باد مردم!
زنده باد كارگران!

این آخرین حرف هایم است، بی یقین فدا شدن من بیهوده نه خواهد بود. من حتم دارم كه این، دست كم درسی اخلاقی خواهد بود كه خیانت، بزدلی و جنایت را محكوم خواهد كرد.

 زیر نویس :
- آواز من برای خلق ها / در ناحیه دریا ها نوشته شده بود / و من زندگی كردم میان خلق ها و دریا / چون پاسداری نهان / مدافع نبرد های ایشان / نبردهایی سرشار از عشق و هیاهو / چرا كه من مردی سرشار از ترانه ام / در این قرن مقتول / شریك انسانیت / با برادران مقتولم / ما همه اراده پیروزی داشتیم / جهان برای ما پایان می گرفت / و ما به باختن ادامه می دادیم / و به این كه هر روز بیشتر ببریم (نرودا)